मान्छेको जीवन खुसी, दुःख, हाँसो, आँसुले उडान भरेका हुन्छन् । केकी अधिकारी पनि कुनै खुसीका क्षणले उडेकी छे ?
जीवनकै सबैभन्दा खुुुसीको क्षण भनेको मेरो पढाइसँग सम्बन्धित छ । कहिलेकाँही त निकै स्वार्थी भएको जस्तो पनि लाग्छ । आफ्नै कुरामा खुसी भएको र आफ्नै कुरामा दुःखी भएको जस्तो तर साधारणतया मानिसहरु यस्तै हुन्छन् । सबैभन्दा खुसीको क्षण म एसएलसीको रिजल्ट आउँदा भएको थिएँ । हाम्रो आफ्नै स्कुल छ र मैले त्यहाँबाट नै एसएलसी दिएकी हुँ । त्यतिबेला बाबा त्यहाँको प्रिन्सिपल हुनुहुन्थ्यो र आमा होस्टेलको इन्चार्ज । सधैँ स्कुलमा फस्र्ट हुन्थे म । तर जहिले पनि आफूले गरेको मिहिनेतभन्दा भन्दा पनि प्रिन्सिपलको छोरी भएकाले फस्र्ट भएको भन्ने कुराहरु सुन्नु पर्दथ्यो । प्रिन्सिपलकै छोरी भएका कारण साथीहरु पनि धेरै नबन्ने किनभने साधारणतया हाम्रोमा यो बुढा, त्यो बुढा भनेर शिक्षक अथवा प्रिन्सिपलको कुरा काट्ने प्रवृत्ति हुन्छ । मेरो अगाडि भयो भने कुरा काट्न पनि मिलेन । यी कारणहरुले गर्दा पनि मेरा सिमित साथीहरु थिए । फस्र्ट हुनुमा ‘उसलाई सबै प्रश्नपत्रहरु थाहा हुन्छ’ भन्ने कुराहरु मिल्ने साथीकै मुखबाट पनि सुन्ने गर्दथेँ । त्यसकारण एसएलसी दिनु मेरो लागि निकै ठूलो चुनौती थियो । एसएलसीमा पूरै स्कुलबाट मेरो पहिलो पटक डिष्टिङ्सन (८६ प्रतिशत) आयो । त्यतिबेला आमाको आँखामा खुसीको आँसु देखेको थिएँ, त्यो पल म कहिले पनि बिर्सन सक्दिनँ । त्यस क्षण मलाई के लागेको थियो भने जिन्दगीमा पहिलोपटक मैले आमा–बुवालाई खुसी दिएँ । किनभने त्यस्ता क्षणहरु मानिसहरुले सधैँ प्राप्त गरेका हुँदैनन् । त्यो क्षण मलाई अहिलेसम्म पनि याद आउँछ । कुनै त्यस्तो क्षणमा फर्केर जान चाहन्छौ भनेर यदि भगवानले सोध्नु हुन्छ भने म सायद त्यहि क्षणको नाम लिन्छु होला । अहिले सोच्दा लाग्छ, हुन त त्यो खासै त्यस्तो केहि ठूलो उपलब्धी पनि होइन तर त्यो पलको लागि त्यो खुसी भनेको अमूल्य थियो ।
त्यो खुसी तपाईंले कसलाई बाँड्नुभयो ?
पक्कै पनि आमा–बुवासँग नै साटेँ । बाबा–आमाको अनुहारमा देखिएको त्यो खुसीको क्षणले मलाई यत्रो दिनसम्म मैले आफ्नै मिहिनेतले गरेको रहेछु भन्ने भाव पैदा भयो । त्यति मात्र होइन भए जत्तिका सबै भावहरु एकैपटक आए । त्यसकारण त्यो क्षण मेरो लागि प्राइसलेस नै थियो ।
मानिसहरुको जीवन अन्य सम्बन्धको सांग्लो (चेन)ले नियन्त्रण गर्छ । केकी अधिकारीको त्यस्तो चेन के हो ?
त्यो अधिकार त केवल बाबा–आमालाई मात्र दिइएको हुन्छ एउटा निश्चित समयसम्ममा । अहिलेसम्म त्यो अधिकार बाबा–आमालाई मात्र छ, कि त म स्वयम्लाई नै छ किनभने म यस्तो वातावरणमा हुर्किएको छु जहाँ मेरो बाबाले स्वतन्त्रता भन्ने कुरा मानिसहरुले जन्मँदै लिएर आएको एउटा मात्र अधिकार हो भन्नुहुन्छ । त्यो कसैले पनि खोस्न पाउँदैन । तर एउटा व्यक्ति अल्मलिन्छ, एउटा अनुभव भएको मानिसले जहिले पनि बाटो देखाउनुपर्ने हुन्छ नत्र त जिन्दगीमा थुप्रै गल्तीहरु हुन सक्छन् र पश्चाताप गर्नका लागि हाम्रो जीवन एकदम छोटो छ । हो, त्यहि पश्चाताप गर्न नपरोस् भन्नका लागि एउटा गाइडलाइन चाहिन्छ । गाइड गर्ने हामी आफैँ हौँ । आफ्नो निर्णयहरु आफैँ लिने हो । गल्ती हुन्छ, आफैँ रिग्रेट गर्ने हो र आफैँ सिक्ने हो । जहिले पनि बाबाले मलाई त्यसरी नै प्रोत्साहन दिने गर्नुहुन्छ त्यसकारण म बाबाको विचारहरुबाट एकदम प्रभावित भएको मान्छे हुँ । बाबा आफैँ पनि धेरै राम्रो लेखक हुनुहुन्छ । धेरै राम्रो साहित्यको अध्ययन गर्ने व्यक्ति हुनुहुन्छ, त्यो कारणले गर्दा पनि मलाई सिक्नको लागि अन्त कतै जानको लागि भन्दा पनि मेरो घरमा नै सबैभन्दा ठूलो शिक्षक हुनुहुन्छ जस्तो लाग्छ ।
आफैले आफूलाई बाँध्न कति जरुरी छ ?
हो, आफूले आफैँलाई पनि सधैँ नियन्त्रणमा राख्न जरुरी छ । किनभने तपाईं सधैँ आफूसँग मात्र हुनुहुन्न, एउटा सिमित वातावरणमा हुनुहुन्छ । साथीहरुबीच पनि भिन्न–भिन्न नेचरका मानिसहरु हुने गर्दछन्, त्यसकारण तपाईंले आफैँले आफैँलाई नियन्त्रणमा राख्नुभयो भने मात्र तपाईं अनुशासनमा बस्न सक्नुहुन्छ र तपाईं सधैँ सही बाटोमा हुनुहुनेछ । कहिलेकाँही गलत बाटोमा पनि हुनसक्नुहुन्छ तर त्यसबाट सिक्ने तर फर्केर आउन सक्नुपर्छ । बरु फर्केपछि सबैलाई सल्लाह दिनुपर्छ त्यो गलत बाटो हो भनेर ।
कसैलाई पनि थाहा नभएको तपाईंको अन्य कुनै विशेषता ?
मैले एसएलसी दिँदासम्म एकदम धेरै कविताहरु लेख्ने गर्थें, त्यतिबेला लेखेका कविताहरु अहिले मलाई त्यति मिनिङफुल त लाग्दैन । मैले अस्ति मात्रै एक अंग्रेजी दैनिक पत्रिकाको सम्पादकसँग भेट गरेको थिएँ ।
‘महिलाहरुले भोट गर्ने तर श्रीमानको रिफ्ररेन्सको आधारमा भोट गर्ने अनि कसरी महिला अधिकार पाइन्छ ?’
भनेर मैले एक कार्यक्रममा मुद्दा उठाउँदा सम्पादकले महिलाको बारेमा लेख भन्नु भयो । अब छिटै लेख्दै छु ।
पुस्तक पढ्न कसैको उत्प्रेरणा छ ?
बाबाले जहिले पनि बाहिरको संसारलाई बुझ्नको लागि पहिला घरको अध्ययन गर्न जरुरी हुन्छ भन्नुहुन्छ । उहाँले नै जहिले पनि मलाई नेपाली पुस्तक–पुस्तिका पढ्नको लागि प्रेरित गर्नुहुन्छ । सायद मैले कहिलेकाँही अंग्रेजी किताबहरु ल्याएको दखेर पनि बाबाले यस्तो भन्नुभएको होला । तर बाबाले यो किताब नै पढ्नुपर्छ भनेर कहिले पनि दबाब दिनुभएको छैन । यो कुरामा पनि उहाँले स्वतन्त्रता दिनुभएको छ । बाबाले नेपाली किताबहरु आफूले पढ्ने बित्तिकै मलाई छोडिदिनुहुन्छ र पढ्न प्रेरणा दिइरहनुहुन्छ ।
अहिले कुन पुस्तक पढ्दै हुनुहुन्छ ?
अहिले भर्खरै मात्र मैले थेसिसको काम सुरु गरेकी छु । त्यसकारण मैले आजकाल कुनै पनि किताबहरु पढेकी छैन । पछिल्लो पटक मैले पढेको भनेको अंग्रेजी किताब नै हो । पाउलो कोहेलोको ‘इलेभेन मिनटस्’ । त्यसपछि म थेसिसमा नै लागेँ । तर पुस्तकहरु खात लागेर भने बसिरहेका छन् । बहाना पनि पाइरहेको छु, थेसिस छ भनेर । आफँैलाई पनि झुट बोल्दै, अरुलाई पनि झुट बोल्दै बहाना बनाइरहेको छु ।
झुट त चाहँदा नचाहँदै धेरै नै बोलिन्छ किनभने प्रविधिले नै सजिलो बनाइदिएको छ । अहिले यो फोनको माध्यमले होस् वा हरेक चीजमा होस् मानिसहरुले दिनमा धेरैपटक झुट बोल्छन् । सबैभन्दा बढि झुट मानिसहरुले सन्चै छु भन्ने शब्दमा बोलिरहेका हुन्छन् ।
झुट कत्तिको बोल्नुहुन्छ ?
झुट त चाहँदा नचाहँदै धेरै नै बोलिन्छ किनभने प्रविधिले नै सजिलो बनाइदिएको छ । अहिले यो फोनको माध्यमले होस् वा हरेक चीजमा होस् मानिसहरुले दिनमा धेरैपटक झुट बोल्छन् । सबैभन्दा बढि झुट मानिसहरुले सन्चै छु भन्ने शब्दमा बोलिरहेका हुन्छन् । मानिसहरु सबै सधै सन्चै हुँदैनन् । मानिसहरुलाई धेरै प्रकारको शारिरिक र मानसिक तनाव भइरहेको हुन्छ । यस्ता कुराहरु मानिसहरुलाई साधारण लाग्न थालिसकेका छन् तर आखिर झुट भनेको झुट नै हो नि, होइन र ? (हाँस्दै) प्रविधिले मानिसहरुलाई निकै धेरै झुटो बनाएको छ । जति नै यसको विशेषता छ यो सँगै यसका अवगुणहरु पनि आउने गर्दछन् । यिनीहरु एउटै सिक्काका दुई पाटाजस्तै हुन् । हामीले के कुरालाई बढि प्राथमिकता दिने भन्ने हो ।
तपाईंको दुई नाम ‘केकी र केकु’ को फरक परिभाषा के हो ?
केकीको अर्थ संस्कृत शब्द हो । जब मेरो जन्म भयो त्यतिबेलादेखि नै बाबाले मेरो जन्मपश्चात एक्साइटेड भएर मेरो नाम खोज्नतर्फ लाग्नुभयो । बाबा नेपाली साहित्यलाई निकै माया गर्ने भएकाले छोरीको नाम राम्रो र अर्थपूर्ण नेपाली शब्द नै राख्छु भन्दै नेपाली शब्दकोश पल्टाउनेतिर लाग्नुभयो । जब बाबाको आँखा केकीमा अडियो त्यसको अर्थ मयुर अर्थात सुन्दर नाच गर्ने चरा जसले अरुलाई खुसी छर्छ भन्ने थाहा पाउँदा छोरीको नाम यहि नै राख्छु भन्ने अठोट गर्नुभयो । यो नाम सुनेर आमा चाहीँ खुसी हुनुभएन । यसका लागि बाबाले आमालाई कन्भिन्स गर्नुभयो । म आफैँ पनि कति रुन्थेँ बाबासँग यो कस्तो नाम राखिदिएको भनेर । ‘बरु तपाईंलाई त्यस्तै अल्छी लागेको भए मेरो नाम कमला नै राखिदिएको भए हुन्थ्यो । अरु अप्सन किन खोज्नुभएन’ भनेर बाबासँग रिसाउने गर्दथेँ । यो विषयमा बाबाले मलाई थुप्रै सुन्दर उदाहरण दिने गर्नुहुन्थ्यो । सानोमा त म मान्दिनथेँ तर ठूलो हुँदै गएपछि म बाबाको कुरामा कन्भिन्स भएँ । आमाले सजिलोको लागि र मायाले केकु भनेर बोलाउनुहुन्छ । केकु चाँहि त्यहाँबाट आएको भन्नुपर्छ । मलाई संसारकै सबैभन्दा सुन्दर लाग्ने नाम केकु हो ।
मानवीय सम्बन्धहरु कस्तो हुनुपर्छ ?
यो आफैमा गाह्रो प्रश्न हो । नचाहेर पनि सम्बन्धहरुलाई परिस्थितिले प्रभाव पार्छ, चाहे मेरो आमासँगको आत्मिय सम्बन्ध नै किन नहोस् । मानवीय सम्बन्ध भनेको मान्छेले मान्छेलाई दिने सम्मानको कुरा हो । जहिले पनि अर्को मान्छे के हो, कताबाट आएको हो, ब्याकग्राउण्ड के हो, यस्ता सबै छोडेर गरिने आदर सम्मानको सम्बन्ध नै मानवीय सम्बन्ध हो जस्तो मलाई लाग्छ । मैले तपाईंलाई दिने सम्बन्ध तपाईं कुन जातको हुनुहुन्छ, कुन आर्थिक स्तरको हुनुहुन्छ, त्यो चिजसँग सम्बन्धित हुनुहुँदैन ।
तपाईंको नजरमा आमा बुवा को हुन् ?
आमा र बुवा सबैभन्दा ठूलो गाइडलाईन्स हो । मेरो खुसी बाँड्ने आधार, दुःख बाँड्ने आधार हुन् । मेरो लागि उहाँहरु भगवान नै हुनुहुन्छ । जतिखेर जे पर्दा पनि नपर्दा पनि मसँगै हुने साहारा हुनुहुन्छ ।
आमा र बुवाबीचको सम्बन्ध कस्तो छ ?
एकदमै राम्रो छ । त्यो भएर पनि म विवाहसँग प्रभावित छु । २०४५ मा अरेन्ज म्यारिज भएको थियो मेरो बाबा र आमाको । एकदम इन्टे«स्टीङ ट्विस्ट थियो । त्यतिखेर मेरो बाबाले खास गरि ठूलो मामुलाई हेर्न जानुभएको थियो । सामान्यतया जसको विवाह हो, उ त संयम भएर प्रस्तुत हुन्छ । तर, मेरो आमालाई केटा हेर्न आएको कुरामा केहि मतलब थिएन र आफू जे हुनुहुन्छ त्यसरि नै प्रस्तुत भइरहनु भएको थियो । मेरो बाबालाई त्यो कुराले आकर्षण गरेछ । घर पुगेपछि मेरो बाबाले हुन्छ, ठिक छ, म विवाह गर्न त तयार छु तर उसँग होइन उनको बहिनीसँग भन्नुभएछ । त्यसरी मेरो बाबा आमाको विवाह भएको हो । हुन त जे लेखिएको छ त्यहि नै हुने रहेछ । दुई वटा दिदी हुँदाहँुदै पनि अगाडि नै मेरो आमा र बाबाको बिवाह भएको थियो । (हाँस्दै…) तर मेरो आमा र बाबाको जुन प्रकारको सम्बन्ध छ त्यसले व्यक्तिगत रुपमा मलाई प्रेरित गर्छ । सानो तिनो मनमुटाव भनेको सम्बन्धमा जहिले पनि हुने कुरा हो । तर, चिजलाई सम्बन्धमा आवश्यक छ भनेर मेरो बाबा आफैँ बुझाउनुहुन्छ । उहाँ, जहिले पनि घरमा गाइड गर्ने सम्झाउने गर्नुहुन्छ । मेरो बाबा सहनसिलता निकै धेरै भएको मान्छे हुनुहुन्छ ।
बाबा–आमाको मागी विवाह भन्नु भयो, तपाईं चाहिँ के प्रिफर गर्दै गर्नुहुन्छ ?
म मागी विवाहलाई पनि एकदमै सम्मान गर्छु तर अहिलेको समय भनेको त्यो बेला भन्दा निकै फरक भइसकेको छ । यदि बुझ्ने मान्छे आउँछ र मागी विवाह हुन्छ भने पनि कुनै समस्या छैन । तर लभ पछिको अरेन्ज मलाई बढि स्वीकार्य छ ।
छ कोहि त्यस्तो ?
अहिलेसम्म छैन । जे चिजको लागि पनि राईट टाईम आउँछ । त्यो राईट टाइम कुरिरहेको छु ।
तपाईंलाई बलिउड नायक–नायिकामध्ये कसैको सम्बन्ध याद छ ?
काजोल र अजय देवगनको सम्बन्ध मलाई एकदमै आदर्श लाग्छ । जुन प्रकारले उनीहरुको सम्बन्ध स्थापित भयो । फिल्मी स्टाइलमा प्रेम सम्बन्ध विवाहमा परिणत भयो र विवाह पछि पनि त्यो सम्बन्ध राम्रो भयो । दुवैजना एक्टिभली फिल्ममा लागिरहनु र बच्चाहरु पनि हुर्काइरहनु भएको छ । मलाई यो जोडिले निकै प्रभावित बनाएको छ ।
तपाईंको निकट साथी वा परिवार भित्र कसैबीचको सम्बन्धहरुको बारे केहि याद छ ?
मेरो निकटमा त्यस्तो कसैको सम्बन्ध बारे याद छैन । मैले त्यस्तो बिग्रिएको सम्बन्धहरुबाट आएका तितो कुराहरु सुनेको छैन । म घर आउँदा एकदम राम्रो सम्बन्ध देख्छु, कतै दुखी भएको अवस्थामा मलाई घरको उदाहरणले सम्झाउने शब्दहरु दिन्छन् । त्यहि भएर होला मेरो लागि विवाहको सकारात्मक पक्ष बढी हावी हुन्छ ।
तपाईंलाई गहनाको रहर कत्तिको लाग्छ ?
मलाई गहनाको कुनै रहर छैन, म धेरै गहना लगाउँदिन पनि । यो एउटा लगाउँछु (औंलामा भएको औंठी देखाउँदै) । किन भने मलाई एसएलसी दिने बित्तिकै मलाई मेरो आमाले दिएको गिफ्ट हो । त्यतिबेलादेखि नै यो मेरो औंलामा छ । ज्योतिषले पनि मेरो शरिरमा पहेँलो नछुटाउनु भन्नु भएको छ । त्यसकारण आमाले पनि मैले यो सधैँ लगाओस् भन्ने चहानुहुन्छ ।
सुन अहिले तोलाको कति छ, थाहा छ ?
अहँ, मलाई त्यो चिजहरु खासै याद छैन । हुन त इकोनोमीमा सुनको मूल्यले ठूलो प्रभाव पारेको हुन्छ । तर मलाई तोलाको यति नै छ भन्ने चाहिँ खासै थाहा हुँदैन ।
नुनको मूल्य बारे कत्तिको हेक्का छ ?
नुनको मूल्य पनि थाहा छैन किनभने मलाई किचेनको आइटमहरुबारे केहि पनि थाहा छैन । यसमा मलाई जिरो नै भन्दा हुन्छ । कहिल्यै बजारमा गएर केहि किनेको नै छैन । साग पनि किनेको छैन, नुन पनि किनेको छैन, चिनि पनि किनेको छैन ।
के थाहा छ त ?
मलाई पेट्रोल चाहिँ थाहा छ । १ सय १९ जति छ होला अहिले । चलचित्रमा तपार्इंले धेरै पात्रहरु बनेर अभिनय गर्नु भएको छ ।
वास्तविक जीवनमा केकी अधिकारीको क्यारेक्टर के हो ? रिल र रियल लाईफ क्यारेक्टरबीचको फरक ?
त्यो पात्र रिलमा एउटा परिवन्धमा हुन्छ । उसले गर्ने चिजहरु, हाँस्ने लिमिटेसन्स, रुने लिमिटेसन्स हुन्छ । रियल लाईफमा कुनै रोकटोक हुँदैन । म जति चाहे त्यति हाँस्न सक्छु । मलाई दुःख परेको बेला म जति चाहे त्यति रुन सक्छु । बाहिर मेरो जीवन हो भने रिलमा डाईरेक्टरको जीवन । रिल लाईफमा तपाईं जे हो त्यसलाई दबाउने कोशिस गरिन्छ । रियल लाईफमा तपाईं जे हो त्यहि अभिव्यक्त हुन्छ ।
कुनै पात्र छ जसले म आफैँ हो जस्तो फिल गराएको छ ?
यो सन्दर्भमा चाहिँ आफूलाई एकदम लक्की ठान्छु । करियरको स्टार्टिङ फेजमा धेरै पात्रहरुको भूमिका खेल्ने मौका पाएको छु । मै सँग मिल्दो जुल्दो भूमिका मेरो पहिलो फिल्म ‘स्वर’ लाई लिन सकिन्छ । निशाको जनु भूमिका निभाएको थिएँ, त्यो क्यारेक्टरले म आफैँ हो कि भन्ने भान गराउँथ्यो ।
म जहिल्यै पनि समानताको लागि विश्वसँगै झगडा गर्नु परे पनि तयार हुने खालको मान्छे हुँ । असमानता म सहन सक्दिनँ । चाहे त्यो मेरो घरमै किन नहोस्, मेरो आवाज एकदम ठूलो उठिरहेको हुन्छ ।
जीवनमा कहिल्यै तपाईंले महिला हिंसा वा पिडितको पक्षमा बोलेको वा त्यसविरुद्ध खेलेको घटना छ ?
महिलाको लागि भनेर कुनै संस्थामार्फत विशेष रुपमा केहि गरेको छैन । तर पनि म महिलावादी सोचको मान्छे हो । म जहिल्यै पनि समानताको लागि विश्वसँगै झगडा गर्नु परे पनि तयार हुने खालको मान्छे हुँ । असमानता म सहन सक्दिनँ । चाहे त्यो मेरो घरमै किन नहोस्, मेरो आवाज एकदम ठूलो उठिरहेको हुन्छ । एउटा अवसर पाएर एक्टर हुन कति संघर्ष गर्नुपर्छ । कतिजनासँग मैले उत्तर दिनु परिरहेको हुन्छ । महिलाले यहाँ दोब्बर संघर्ष गर्नु परिरहेको हुन्छ । मलाई सबै भन्दा दुःख लाग्ने घटना भनेको रिहानाको घटना हो । छोरी पनि लग्नु छ, दाईजो पनि चाहिएको छ र त्यसको लागि ऊ जल्नुपर्छ । यस्ता विषयमा दुःख व्यक्त गर्ने वा घटनालाई व्याख्या गर्ने शब्दहरु ।
तपाईंले के गर्नुभयो त्यस्ता घटना पिडितको लागि ?
धेरै गर्न त सकेकी छैन तर आफ्नो समाजिक सञ्जालहरुबाट सचेतनाको कुराहरु गरिरहन्छु । हरेक पटक समाचारहरुमा बलात्कारका घटनाहरुले प्रथामिकता पाइरहेका छन् । यसका विरुद्ध हरेक दिन म लडिरहेको हुुन्छु । एसीड एट्याकको विरुद्ध बसन्तपुरमा गएको थिएँ । कसैले इन्भाईट गर्नु पर्दैन । यस्तो कुराको लागि आफैँ जान्छु ।
वास्तविक जीवनमा भएका महिला हिंसाका घटनाले रुनु भएको छ ?
अस्ति भर्खरै सिराहामा भएको त्यो घटना कतिसम्म मनै छिया–छिया पार्ने घटना थियो त्यो । ७ वर्षको बालिकालाई त्यस्तो किसिमको व्यवहार हुन्छ, बलात्कारपछि निर्वस्त्र कतै मर्न फालिएको हुन्छ, त्यो समाचार पढ्दा कसको मन छिया छिया हुँदैन (भावुक हुँदै…) । यो एकदम हृदयविदारक घटना हो । हामी सुरक्षाको कुरा गरिरहेको छौँ । मान्छेरुपी जनावरहरुबाट एउटा अबोध बालिका त सुरक्षित छैन भने यहाँ को सुरक्षित छ ?
एउटा महिलाले लुगा छोटो भयो भनेर आरोप लगाइन्छ, ‘केटालाई उक्साईराखेकी थिइ र रेपमा परी’ भनिन्छ भने एउटा लुटिएको बैंकमा पनि बैंकको गल्ती भयो नी । पैसा देखाएर बसिरहेको छ ।
बैंक लुटिनुमा बैंककै गल्ती हो र ? किन बढ्दै छ यस्तो घटना ?
अशिक्षाको कुरा हो । साक्षरता धेरै भएका देशहरुको उदाहरण हेर्नु भयो भने बलात्कारका घटना एकदमै कम भइरहेको हुन्छ । हुन त दिल्ली जस्तो राजधानी ठाउँमा पनि दिनहुँ जस्तो बलात्कारका घटनाहरु सुनिरहेका हुन्छौँ । यसमा महिलाले नै अलिकति उत्तेजक लुगाहरु लगाएर हो भन्ने कुराहरु आउँछन् । मैले अस्ती फेसबुकमा एउटा स्टेटस देखेको थिएँ । एउटा महिलाले लुगा छोटो भयो भनेर आरोप लगाइन्छ, ‘केटालाई उक्साईराखेकी थिइ र रेपमा परी’ भनिन्छ भने एउटा लुटिएको बैंकमा पनि बैंकको गल्ती भयो नी । पैसा देखाएर बसिरहेको छ । बैंक लुटिनुमा बैंककै गल्ती हो र ? यो त त्यस्तै कुरा भयो नि त ।
यस्ता घटना विरुद्ध कतिवटा स्टेटस लेख्नुहुन्छ ?
म थुप्रै लेखिरहेको हुन्छु । यदि तपाईंले मेरो फेसबुक फलो गर्नुभएको छ भने भने पनि देख्नुहुन्छ । पछिल्लो पटक ७ वर्षीय बालिका बलात्कारको घटनाको बारेमा लेखेको थिएँ । त्यसबाहेक एसीड एट्याक भएको मान्छेको जुन स्केच सार्वजनिक भएको थियो, त्यो चिजलाई सक्दो थाहा होस् भनेर पोस्ट गरेको थिए । एउटा घटना, मेरो स्कुटरभन्दा अघि एउटाले सर्टिफिकेट झारेर गएको रहेछ, मैले भेटेँ । जिल्ला शिक्षा तथा अन्य निकायहरुमा खबर गरेँ । तर प्रतिक्रिया राम्रोसँग पाइनँ । त्यसपछि सर्टिफिकेटको फोटो पेजमा हालेँ । मेरो भाइको नम्बरसहित सुचना लेखेँ । ठीक त्यसको ८ घण्टापछि नै मैले सम्बन्धित व्यक्तिलाई दिन सफल भएँ । सधैं गुडमर्निङ भनेर फोटो सेयर गर्नुभन्दा पनि सामाजिक मुद्दाहरुमा बढि जोड दिनुपर्छ भन्ने सोचेको छु ।
नायिका भएपछि मेन्टेन गर्नै प¥यो पार्लर कत्तिको जानु हुन्छ ? कति खर्च गरिन्छ ?
महिनामा एक पटक जान्छु । पार्लरमै महिनाको ५ हजार जति खर्च हुन्छ ।
सामाजिक कार्यमा डोनेट चाहीँ कत्तिको गर्नु हुन्छ ?
मासिक रुपमा यति नै गर्छु भन्ने कुरा आउँदैन र मैले आफै इनिसियटिभ लिएर आफैँले नै सुरुवात गरेको छैन । तर, जसले गर्नु भएको छ त्यसमा साथ चाहिँ दिन्छु ।
आफ्नो कमाईको यति प्रतिशत चाहीँ सामाजिक कार्यमा खर्च गर्छु भनेर छुट्याउनहुन्छ ?
त्यसरी नै त गरेको छैन । तर, अलिकति भएपनि सकारात्मक परिवर्तन गर्छ भन्ने त्यहाँ सहयोग गर्नुपर्छ भन्ने लाग्छ । त्यही भएर सक्ने ठाउँमा गर्छु ।
रक्तदान गर्नु भएको छ ?
अहिलेसम्म दिएको छैन । दुई चोटिसम्म गएँ तर ब्लड प्रेसरको कारणले गर्दा सक्षम भइन । ओ पोजेटिभ युनिभर्सल डोनर भएर पनि अहिलेसम्म डोनेट गर्न पाएको छैन ।
तपाईं त पब्लिक फिगर, प्रशंसकहरु कति छन् ?
यति छन् भनेर यकीन छैन । छोटो समयमा जति उत्साह र माया पाइराखेको छु । यो मैले भगवानको कृपाले नै पाएको हुँ । चुनौती भनेको कसरी प्रशंसकहरुलाई बढाउने भन्ने हो ।
फरक प्रसंग तिर जाउँ, नेपालको पछिल्लो जनसंख्या कति छ ? ६८ मा भए अनुसार त, दुइ तीन करोड छ की ?
राजनीतिले सबै कुराको निर्धारण गर्छ, यसबाट तपाईं या हामी जो कोहि पनि अछुतो रहन सक्दैनौं भन्छ ।
संविधान निर्माणको विषयमा तपाईंको केही धारणा छ ?
संविधान निर्माणको विषयमा मैले देखेको पहिलो कमजोरी भनेको राजनीतिक नेताहरु इमानदारिताको कमी हो । इमानदारीताको कमी भएका मान्छेहरु पदमा भएका कारणले संविधान नबनेको हो । त्यसका लागि हामी सबै उत्तिकै जिम्मेवार छौँ । हामीले नै भोट गरेर पठाएका हौँ । सबैको कमजोरीको कारणले गर्दा संविधान बनेको छैन ।
संविधानका विवादीत विषयहरु के–के हुन्, थाहा छ?
जातीयताको कुरामा विवाद भएको जस्तो लाग्छ । एक्ज्याक्टली अरु प्वाइन्टहरु मलाई राम्रोसँग थाहा छैन ।
कुनै नेतालाई भेटेर सुझाव दिनु भएको छ ?
अहिलेसम्म छैन । त्यस्तो मौका जुरेको छैन ।
जुरेको खण्डमा कसलाई भेट्नु हुन्छ ?
जुरेको खण्डमा म गगन थापालाई भेट्न चाहन्छु । उहाँ ठूलो पार्टीमा हुनुहुन्छ । ठूलो पार्टीमा रहुन्जेल उहाँले आफै परिवर्तनको नेतृत्व गर्न गाह्रो देखेको छु । उहाँले छुट्टै पार्टी खोलेर नेतृत्व गरेर जानुभयो भने राम्रो हुन्छ । उहाँप्रति विश्वास पनि छ ।
तपाईं सदस्य लिन तयार हुनुहुन्छ ?
त्यस्तो सदस्यताको कुराहरु त निकै नै परको हो । नेपाली राजनीतिले अहिले यस्तै अपेक्षा गरेको हुनाले यो कुरा गरेको हो । सदस्यता नै लिएर क्रियाशिल भएर लाग्ने चाहीँ सोचहरु छैन ।
तपाईंलाई गणतन्त्र आएको प्रति कत्तिको विश्वास छ ? गणतन्त्र आयो भनेर कसरी भन्ने खोई ?
हामी यस्तो ठाउँमा छौं जहाँ हरेक दिनका समाचारहरुले स्वतन्त्रतामाथि प्रश्न गरिरहेको छ । सार्थक गणतन्त्र आएकै हो त भन्ने प्रश्न नै छ ।
तपाईंले खोजेको स्वतन्त्रता कस्तो हुनुपर्छ ?
स्वतन्त्रता भनेको अर्काको अधिकारलाई हनन् नगरी आफ्नो अधिकार पूर्ण रुपमा प्रयोग गर्न पाउने हो । जुन चिज यहाँ एकदमै कम भइरहेको छ ।
केकी अधिकारी खुसी बन्नको लागि कस्तो अवस्था आउनुपर्छ ?
अहिलेको अवस्थामा खुसी भनेको तिमी सुन्दर देखिन्छौ, भनेर हुँदैन । अहिले कामको प्रशंसा भयो भने सबैभन्दा खुसी लाग्दो रहेछ । तीन वर्ष अगाडी जस्तो थिएँ अहिले त्यस्तो छैन । मैले कलेज सिद्धाएर करियर स्टार्ट गर्दा तिमी कति राम्री देखिएको यो भिडियोमा भन्दा कति फुरुङ्ग हुने गर्दथेँ । जसले सही तरिकाले मलाई लागेको चिजहरु भन्दिन्छ वा आफूले याद नै नगरेका कुराहरु कसैले भनिदिएको छ भने पनि खुसी हुन्छु । अहिलेको अवस्थामा यस्तो चिजहरुले नै बढि खुसी दिँदोरहेछ । जेन्युन आलोचनाले खुसी हुन्छु । रातो पार्टी बाट ……
